Het is bijna 12 uur, de dag loopt ten einde. Het huis is weer leeg - maar ik ben vol. Vol van alle indrukken. Vol van gedachten, herinneringen en gevoelens. En ja, ons huis was ook vol; heel vol bij tijden. We zijn vergeten te tellen, maar afgaande op de lege glazen en koffiebekertjes, en alle bloemen en cadeaus overziend, zullen er toch zeker tussen de 150 en 200 gasten zijn geweest bij ons Open Huis. Jong en oud, bekend en onbekend. De reacties waren warm en enthousiast en dat waren en werden wij als gezin ook. We kunnen niet anders zeggen dan: hartelijk dank – opnieuw! –, hartelijk dank voor de warme ontvangst!
Het waren allemaal korte en vluchtige contacten, maar hoe rijk was de inhoud. Ik hoorde spannende verhalen van vorige bewoners van de Pastorie. Verhalen over onderduikers in de oorlog en slapen in de kelder, verhalen van jongens (inmiddels volwassen mannen) die de slaapkamers van het huis nog kenden van hun 'gescharrel' met domineesdochters – hier en daar verscheen een ondeugende twinkeling in de ogen. Verhalen van strenge toespraken en troostende gesprekken in de studeerkamer. Mensen vertelden van de houtvloer die ze hier hadden gelegd, van de serredeuren die nog op zolder zouden liggen, van de tuin en waar de laatste jaren de aardappelen waren verbouwd.
Wij wonen in een huis met geschiedenis en die geschiedenis kreeg vandaag verhaal. En vandaag kreeg dat verhaal een volgend hoofdstuk. Dat wij in dat verhaal een rol mogen spelen stemt mij vrolijk en dankbaar. Ik ben benieuwd naar wat er komen gaat. Maar zoveel is wel zeker, vele spelers in dat verhaal hebben we vandaag mogen ontvangen.
Vol was ons huis, vol is mijn hoofd, vol was de dag. Maar nu ben ik ook leeg. Mijn ogen vallen dicht, terwijl ik dit zit te typen. Er moet nog wat geschreven worden voor de kerkbode, er moeten nog wat bloemen geschikt worden… maar ik ga eerst slapen, met opnieuw een dankbaar hart. Morgen is er een nieuwe dag. Morgen zal het zondag zijn!
Boele P. Ytsma
www.zoekendgeloven.nl
Het waren allemaal korte en vluchtige contacten, maar hoe rijk was de inhoud. Ik hoorde spannende verhalen van vorige bewoners van de Pastorie. Verhalen over onderduikers in de oorlog en slapen in de kelder, verhalen van jongens (inmiddels volwassen mannen) die de slaapkamers van het huis nog kenden van hun 'gescharrel' met domineesdochters – hier en daar verscheen een ondeugende twinkeling in de ogen. Verhalen van strenge toespraken en troostende gesprekken in de studeerkamer. Mensen vertelden van de houtvloer die ze hier hadden gelegd, van de serredeuren die nog op zolder zouden liggen, van de tuin en waar de laatste jaren de aardappelen waren verbouwd.
Wij wonen in een huis met geschiedenis en die geschiedenis kreeg vandaag verhaal. En vandaag kreeg dat verhaal een volgend hoofdstuk. Dat wij in dat verhaal een rol mogen spelen stemt mij vrolijk en dankbaar. Ik ben benieuwd naar wat er komen gaat. Maar zoveel is wel zeker, vele spelers in dat verhaal hebben we vandaag mogen ontvangen.
Vol was ons huis, vol is mijn hoofd, vol was de dag. Maar nu ben ik ook leeg. Mijn ogen vallen dicht, terwijl ik dit zit te typen. Er moet nog wat geschreven worden voor de kerkbode, er moeten nog wat bloemen geschikt worden… maar ik ga eerst slapen, met opnieuw een dankbaar hart. Morgen is er een nieuwe dag. Morgen zal het zondag zijn!
Boele P. Ytsma
www.zoekendgeloven.nl
1 reactie(s) (klik hier om te reageren!):
Wat fijn dat mijn oude klasgenoot zo een fijne werk en woonplek heeft gevonden.Ik benijd de mensen die jou om je heen hebben en die naar jou mooie en vooral zo "sprekende" diensten mogen luisteren.Ik weet dat je vele harten zult vullen met liefde voor God.
Ik wens jou,je vrouw en je kinderen heel veel succes.
Een reactie plaatsen