Wie de geschiedenisboeken van de kerk openslaat ontdekt dat de kerk steeds weer is veranderd. Niet alleen haar vorm, haar functie en haar organisatie verandert met het verstrijken van de tijd, ook haar belijden verandert steeds weer. Er zijn grote geografische verschillen – in het Oosten gelooft men anders dan in het Westen – en er zijn grote verschuivingen in de tijd. Parallel aan de ontwikkeling van het humanisme ontstond de Reformatie, in de tijd van de Romantiek kwam innerlijke ervaring (bevindelijkheid) centraal te staan en in het denkklimaat van de Verlichting ontstond in de kerk de strijd tussen orthodoxie en vrijzinnigheid – beiden evenzeer modernistisch en rationalistisch, maar met tegengestelde conclusies.
En wat gebeurt er nu? Het beschrijven van actuele omwentelingen is meestal niet te doen. Je hebt onvoldoende afstand om dingen in perspectief te zien. Niettemin lijken wij te leven in een tijd van verandering. Wie dat beseffen en aan den lijve ervaren verwoorden dat veelal door te zeggen dat het voorgaande voorbij is. Zo wordt onze tijd post-modern genoemd. De claim is duidelijk: de moderniteit is voorbij – de tijd van de waarheidsclaims, van een samenhangend en gesloten wereldbeeld, de tijd van de kille causaliteit (x wordt veroorzaakt door y) – het is voorbij. Goddank, zou ik bijna zeggen. Maar nu? Hoe denken we nu? Hoe ervaren wij onze wereld? Hoe zijn we mens? Hoe zijn we kerk? De antwoorden zijn heel divers. We zijn op zoek.
Zelf viel ik in 1998 uit de bolwerken van de moderne (in mijn geval ‘evangelische’) orthodoxie. Steeds vaker kom ik mensen tegen – waaronder theologen en schrijvers – die ook hun grote verandering lokaliseren in de tweede helft van de jaren ’90. Het begint dus bij mensen in hun eigen leven. Het zijn niet invloedrijke theologen of filosofen die de veranderingen op gang brengen. Zij zijn hooguit de vertolkers van een verandering die elders plaatsvindt. Dat ‘elders’ is ongrijpbaar, maar kennelijk - terugkijkend - wel aanwijsbaar. Dat is opmerkelijk: gelijktijdig gaan tal van mensen anders denken, anders kijken, anders voelen, anders geloven. De conclusie kan wat mij betreft alleen maar zijn: we zijn werkelijk een nieuwe tijd binnengestapt! Sindsdien ben ik op zoek. Zoekend geloven. Zoekend denken. Zoekend leven.
Welkom in een nieuwe wereld!
Boele P. Ytsma
www.zoekendgeloven.nl
En wat gebeurt er nu? Het beschrijven van actuele omwentelingen is meestal niet te doen. Je hebt onvoldoende afstand om dingen in perspectief te zien. Niettemin lijken wij te leven in een tijd van verandering. Wie dat beseffen en aan den lijve ervaren verwoorden dat veelal door te zeggen dat het voorgaande voorbij is. Zo wordt onze tijd post-modern genoemd. De claim is duidelijk: de moderniteit is voorbij – de tijd van de waarheidsclaims, van een samenhangend en gesloten wereldbeeld, de tijd van de kille causaliteit (x wordt veroorzaakt door y) – het is voorbij. Goddank, zou ik bijna zeggen. Maar nu? Hoe denken we nu? Hoe ervaren wij onze wereld? Hoe zijn we mens? Hoe zijn we kerk? De antwoorden zijn heel divers. We zijn op zoek.
Zelf viel ik in 1998 uit de bolwerken van de moderne (in mijn geval ‘evangelische’) orthodoxie. Steeds vaker kom ik mensen tegen – waaronder theologen en schrijvers – die ook hun grote verandering lokaliseren in de tweede helft van de jaren ’90. Het begint dus bij mensen in hun eigen leven. Het zijn niet invloedrijke theologen of filosofen die de veranderingen op gang brengen. Zij zijn hooguit de vertolkers van een verandering die elders plaatsvindt. Dat ‘elders’ is ongrijpbaar, maar kennelijk - terugkijkend - wel aanwijsbaar. Dat is opmerkelijk: gelijktijdig gaan tal van mensen anders denken, anders kijken, anders voelen, anders geloven. De conclusie kan wat mij betreft alleen maar zijn: we zijn werkelijk een nieuwe tijd binnengestapt! Sindsdien ben ik op zoek. Zoekend geloven. Zoekend denken. Zoekend leven.
Welkom in een nieuwe wereld!
Boele P. Ytsma
www.zoekendgeloven.nl
0 reactie(s) (klik hier om te reageren!):
Een reactie plaatsen