Ik heb besloten toch wat dingen te schrijven naar aanleiding van het boek van ds. Klaas Hendrikse. Als je de media volgt lijkt het bijna niet mogelijk genuanceerd te blijven over zijn opstelling – je bent voor of je bent tegen. En wie tegen is, is veelal fèl tegen. Eigenlijk is het vreemd dat er wordt gedaan alsof het nieuw is wat Hendrikse schrijft. Dat is niet zo en dat weet hij zelf maar al te goed. Er gingen hem velen voor. Toch schokt het mensen. Mij schokt de felheid van de reacties. Wat raakt deze man, waar wordt die boosheid gewekt? Raakt hij het hart van ons geloven of ontmaskert hij onze gehechtheid aan oude beelden? Ik wil proberen de komende tijd een paar gedachten te formuleren naar aanleiding van het boek.
Over mijn terughoudendheid heb ik je verteld en ook over de angst die er achter ligt. En niemand verplicht mij ertoe om er over te schrijven. Waarom dan toch? Omdat ik teveel van wat Hendrikse zegt herken als van mij – teveel om er over te zwijgen - en het doet me verdriet dat dat niet begrepen wordt. De kritiek die Hendrikse krijgt raakt ook mij. En tegelijk wil ik er over schrijven omdat ik mij teveel verbonden weet met al die christenen die hem niet begrijpen, die zich aangevallen voelen, gekwetst zelfs – ook dat is teveel om er over te zwijgen. Die pijn is ook mijn pijn. Ik wil zoeken naar de ruimte waarin er toch gesproken kan worden over die twee werelden, die twee planeten.
Wijlen pater Loed Loosen (Hendrikse was bevriend met hem) omschreef (in: Het derde testament) God als ‘de lege plek’ – daar waar ons alle kennen en weten ontvalt en waar in de stilte en de leegte de ontmoeting kan plaatsvinden. Hij wijst dan op het verhaal van de brandende braambos: vuur dat geen sporen nalaat, een stem en verder… leegte. Maar daar sprak God! Mensen hebben later die lege plek weer ingevuld en opgevuld met godsbeelden en theologie. Maar God is niet vast te leggen.
Loosen schrijft over de geloofsbelijdenissen en theologie die we allemaal meedragen, maar zegt dan: ‘Er kan vroeg of laat een moment komen, dat je door al die grote woorden en beelden heen zakt. Niet omdat we zo eigenwijs of eigenzinnig zijn. Dat is ook weer zo’n etiket. Maar omdat het ons gebeurt. Daar kun je niets aan doen. Dat komt door het gezag van die heilige open plek, aan alle vrome woorden en prachtige definities voorbij’ (p. 15).
Dat is mij ooit overkomen, ik ben door die grote woorden en beelden heen gezakt. Het was in het najaar van 1998 en ik heb daarover geschreven. Wie de verslagen daarvan lezen wil, kan terecht op deze website (‘Twijfelen in advent’ en ‘Bolwerken van trots’). Door de grote woorden heen gezakt. Mooi gezegd. Maar – en dat zou ik elke criticus willen toeroepen – je verliest er God niet mee! Je leert geloven op een nieuwe manier en ontmoet God op nieuwe manieren. Al langere tijd zoek ik naar een gelegenheid daar over te schrijven. Misschien is het boek van Hendrikse nu een goede aanleiding. Ik los er meteen een paar andere beloften mee in. Wordt vervolgd dus.
Boele P. Ytsma
www.zoekendgeloven.nl
Over mijn terughoudendheid heb ik je verteld en ook over de angst die er achter ligt. En niemand verplicht mij ertoe om er over te schrijven. Waarom dan toch? Omdat ik teveel van wat Hendrikse zegt herken als van mij – teveel om er over te zwijgen - en het doet me verdriet dat dat niet begrepen wordt. De kritiek die Hendrikse krijgt raakt ook mij. En tegelijk wil ik er over schrijven omdat ik mij teveel verbonden weet met al die christenen die hem niet begrijpen, die zich aangevallen voelen, gekwetst zelfs – ook dat is teveel om er over te zwijgen. Die pijn is ook mijn pijn. Ik wil zoeken naar de ruimte waarin er toch gesproken kan worden over die twee werelden, die twee planeten.
Wijlen pater Loed Loosen (Hendrikse was bevriend met hem) omschreef (in: Het derde testament) God als ‘de lege plek’ – daar waar ons alle kennen en weten ontvalt en waar in de stilte en de leegte de ontmoeting kan plaatsvinden. Hij wijst dan op het verhaal van de brandende braambos: vuur dat geen sporen nalaat, een stem en verder… leegte. Maar daar sprak God! Mensen hebben later die lege plek weer ingevuld en opgevuld met godsbeelden en theologie. Maar God is niet vast te leggen.
Loosen schrijft over de geloofsbelijdenissen en theologie die we allemaal meedragen, maar zegt dan: ‘Er kan vroeg of laat een moment komen, dat je door al die grote woorden en beelden heen zakt. Niet omdat we zo eigenwijs of eigenzinnig zijn. Dat is ook weer zo’n etiket. Maar omdat het ons gebeurt. Daar kun je niets aan doen. Dat komt door het gezag van die heilige open plek, aan alle vrome woorden en prachtige definities voorbij’ (p. 15).
Dat is mij ooit overkomen, ik ben door die grote woorden en beelden heen gezakt. Het was in het najaar van 1998 en ik heb daarover geschreven. Wie de verslagen daarvan lezen wil, kan terecht op deze website (‘Twijfelen in advent’ en ‘Bolwerken van trots’). Door de grote woorden heen gezakt. Mooi gezegd. Maar – en dat zou ik elke criticus willen toeroepen – je verliest er God niet mee! Je leert geloven op een nieuwe manier en ontmoet God op nieuwe manieren. Al langere tijd zoek ik naar een gelegenheid daar over te schrijven. Misschien is het boek van Hendrikse nu een goede aanleiding. Ik los er meteen een paar andere beloften mee in. Wordt vervolgd dus.
Boele P. Ytsma
www.zoekendgeloven.nl
1 reactie(s) (klik hier om te reageren!):
Omdat ik zondag morgen op bed lag met een fikse verkoudheid kon ik niet naar de kerk maar heb ik naar het programma boek gekeken. Ook daar was Hendrikse. Het was een rustig intervieuw waarin hij vertelde dat de mensen ongeveer 6 eeuwen voor christis uit alle goden er één hebben gekozen. Dat is volgens mij de strekking. Maar blijft voor mij de vraag van de schepping. Hoe zit dat dan? Irene.
Een reactie plaatsen