Wie in zijn of haar jeugd met de bijbel is grootgebracht heeft geleerd de Farizeeërs uit Jezus’ tijd te zien als huichelaars. Mensen die niet handelen naar hun geloof, die het één zeggen en het ander doen. Hun onoprechtheid herkennen wij van een afstand! In werkelijkheid, ontdek ik steeds weer opnieuw, is dat niet het beeld dat het Nieuwe Testament oproept. Farizeeën zijn gelovige joden, gestudeerde mensen die hun best doen om de waarheid van de oude Geschriften te bewaren en door te geven. Ze proberen geloofwaardige bruggen te slaan tussen de Wet van God en het leven van alledag. Bovendien zijn het gewoon ‘professionals’, mensen die er hun werk van hebben gemaakt bezig te zijn met geloof en kerk. De dominees van toen.Daarmee stonden ze ook voor dezelfde taken en uitdagingen als de dominee en kerkelijk werker van vandaag: de boel draaiende houden, mensen bijstaan in belangrijke fasen van hun leven, de Schriften uitleggen, zorgen dat het ‘systeem’ een beetje blijft draaien. Dat vraagt uithoudingsvermogen en toewijding, maar ook realiteitszin en soms de bereidheid wat water bij de wijn te doen. Dat leren professionals van tegenwoordig ook: zoek de middenweg, probeer ‘de boel een beetje bij elkaar te houden’, weet dat je pastor bent van alle groepen in je gemeente. Professioneel schipperen, zou je kunnen zeggen.
Eerlijker zou dus zijn met wat meer sympathie of zelfs betrokkenheid over die Farizeeën te spreken. Dat we dat niet doen, komt natuurlijk door Jezus’ oordeel over hen. Dus nemen we gemakshalve maar aan dat Jezus hun onoprechtheid en huichelarij oordeelde – dan gaat het misschien niet over ons. Maar zou het niet eerlijker zijn te beginnen, waar we beginnen moeten: bij de herkenning. Wie in de kerk werkt, lijkt in hoge mate op de Farizeeër – ja, ook ik. We worden betaald om de club bij elkaar en draaiende te houden. Dat vraagt nogal eens concessies en compromissen en we vergoelijken dat met de wetenschap dat het nooit anders geweest is.
Als Jezus langs komt met zijn compromisloze oproep hem te volgen, doet dat pijn. Daar gaat onze veilige orde! Als Jezus zijn radicale boodschap van de Bergrede aan ons voorlegt met de woorden: ‘ieder die deze mijn woorden hoort en ze doet…’ – dan wordt het gevaarlijk. Dan hebben ook wij, dan heb ook ik de neiging redenen aan te voeren waarom we het toch allemaal wat genuanceerder moeten zien. Dan noemen we de mensen die ons deze woorden van Jezus voorhouden extremisten. Maar wat doen we dan anders dan de Farizeeën?
Het radicale evangelie van het Koninkrijk van God is nog altijd even gevaarlijk voor onze kerkelijke rust als destijds. De bevrijdende boodschap van genade is nog altijd een bom onder onze regeltjes en wetjes. Jezus' oproep hem te volgen stuit nog altijd op verzet en onwil. Jezus is nog altijd even onuitstaanbaar als toen.
Toch zijn er altijd weer mensen die hem durven te volgen - met alle onrust van dien.
1 reactie(s) (klik hier om te reageren!):
Het is een karakteriserend beeld, dat je oproept over de Farizeeërs. Je mening over hen (zij doen hun best om de waarheid van de oude Geschriften te bewaren en door te geven) deel ik echter niet. Jezus geeft in zijn rede aan, dat Hij de daden van de schriftgeleerden en de Farizeeërs niet in overeenstemming vindt met hun woorden. Daarvan zijn zij zich terdege bewust. Niet voor niets wordt het plan om Jezus gevangen te nemen in de Bijbel beschreven als een "list".
Je slotalinea begrijp ik nauwelijks! Als het radicale evangelie gevaarlijk is voor onze kerkelijke rust, dan ben ik graag roekeloos. Als de bevrijdende boodschap een bom is onder onze regeltjes en wetjes, dan ben ik graag de ontsteking. En tenslotte: door Hem te volgen ervaar ik een diepe rust. Met alle gevolgen van dien.
Ergens kan ik me niet aan de indruk onttrekken, dat jij er hetzelfde over denkt, het staat er echter heel anders, zoals ik het lees!
Een reactie plaatsen