Gelovigen worden in de bijbel vaak beschreven als mensen die God zoeken. Dat lijkt vreemd – immers vroeg of laat moet je toch ook vinden, en wie eenmaal heeft gevonden is geen zoeker meer. En als er nooit gevonden wordt, ook dan houdt het zoeken op. Wie zou willen zoeken naar wat niet te vinden is?
Maar bij het zoeken naar God is dat anders, zo lijkt het. Wie op God stuit kan Hem (of Haar) niet in een doosje doen en zorgvuldig opruimen. Juist wie God ‘in een doosje’ doet raakt Hem weer kwijt. God licht op in ontmoetingen en ervaringen. God wordt zichtbaar in iemand die hulp vraagt of een ander die een helpende hand reikt. God wordt zichtbaar waar mensen hem zichtbaar willen maken. Daarom leren we bidden om ‘uw wil, uw naam, uw koninkrijk… op aarde zoals in de hemel’. Alleen wat op aarde is kunnen wij kennen en zien, proeven en voelen. Daarom moet God hier, in mij en in jou, handen en voeten krijgen. En dus is het net zo breekbaar als wij mensen zijn.
Vreemd dat wij zijn opgegroeid met het besef dat geloven vooral gaat over de hemel, over later, over vreemde dingen die vroeger zijn gebeurd of later zullen gebeuren. Vreemd dat wij zo lang meenden dat we God vooral dienden met solide kerken en dikke boeken, met degelijke dogma’s en de verdediging van eeuwige waarheden.
Maar veel vaker dan de woorden ‘zonde’ en ‘genade’, ‘verzoening’ en ‘vergeving’ komt in het Nieuwe Testament de term ‘Koninkrijk van God’ voor. Maar in geen geloofsbelijdenis kwam het terecht! Die putten zich louter uit in waarheden over God en de hemel. Als wij blijven steken in het verkondigen van waarheden over ‘elders’ wordt het met dat Koninkrijk van God 'hier en nu' nooit wat.
Het roer moet om - en God uit de doos…
Boele P. Ytsma
zoekendgeloven.nl
Maar bij het zoeken naar God is dat anders, zo lijkt het. Wie op God stuit kan Hem (of Haar) niet in een doosje doen en zorgvuldig opruimen. Juist wie God ‘in een doosje’ doet raakt Hem weer kwijt. God licht op in ontmoetingen en ervaringen. God wordt zichtbaar in iemand die hulp vraagt of een ander die een helpende hand reikt. God wordt zichtbaar waar mensen hem zichtbaar willen maken. Daarom leren we bidden om ‘uw wil, uw naam, uw koninkrijk… op aarde zoals in de hemel’. Alleen wat op aarde is kunnen wij kennen en zien, proeven en voelen. Daarom moet God hier, in mij en in jou, handen en voeten krijgen. En dus is het net zo breekbaar als wij mensen zijn.
Vreemd dat wij zijn opgegroeid met het besef dat geloven vooral gaat over de hemel, over later, over vreemde dingen die vroeger zijn gebeurd of later zullen gebeuren. Vreemd dat wij zo lang meenden dat we God vooral dienden met solide kerken en dikke boeken, met degelijke dogma’s en de verdediging van eeuwige waarheden.
Maar veel vaker dan de woorden ‘zonde’ en ‘genade’, ‘verzoening’ en ‘vergeving’ komt in het Nieuwe Testament de term ‘Koninkrijk van God’ voor. Maar in geen geloofsbelijdenis kwam het terecht! Die putten zich louter uit in waarheden over God en de hemel. Als wij blijven steken in het verkondigen van waarheden over ‘elders’ wordt het met dat Koninkrijk van God 'hier en nu' nooit wat.
Het roer moet om - en God uit de doos…
Boele P. Ytsma
zoekendgeloven.nl
7 reactie(s) (klik hier om te reageren!):
Hieruit kan ik alleen besluiten dat sommige mensen gelijk hebben als ze beweren dat godsdienst is ontstaan omdat de mensen bang zijn te sterven en derhalve dan maar de hemel uitgevonden hebben. Ook heb ik zelf meegemaakt dat bekeerde Christenen luidkeels riepen dat ze "gered" waren om daarna in een dip te vallen of erger, er een eind aan maakten.
God is hier en nu. Laat ons dat inzien en er gebruik van maken.
Ik heb mij de afgelopen jaren steeds vaker geergerd aan overgeestelijke mensen die wanneer het Koninkrijk van God gebouwd ging worden (hier en nu, met handen en voeten) met het de spirituele smoes kwamen 'We moeten eerst God zoeken'. Ik kijk dan soms een beetje spottend onder de tafel of stoel, en vraag: "Waar heb je Hem voor het laatst gezien dan?"
Ik ben er toch nog steeds van overtuigd dat het Koninkrijk van God alleen maar zichtbaar wordt als wij ons bewust worden van onze zonden, ons overgeven aan genade en door vergeving verzoend worden met God.
Maw.laten we wel de juiste volgorde in acht nemen voordat we sociaal bewogen aan de gang gaan. Voor we het weten zijn we het zelf ipv God die aan het werk is.
De spijker op zijn kop.
met mooie verhalen gaan we er niet komen...
Focus verleggen volgens mij en gaan....
Beste Wiebe en anderen,
Waarom spelen we het je richten op God en op het koninkrijk van God, op de mensen om je heen, zo tegen elkaar uit.
Het is niet het één of het ander. Het is ook niet: eerst dit, dan dat (in welke volgorde dan ook). Maar beide hebben onlosmakelijk met elkaar te maken.
Alleen maar op zoek gaan naar sociale gerechtigheid mondt op een gegeven moment (soms? of altijd?) uit op het alleen nog maar gaan voor je eigen blauwdruk van een ideale maatschappij.
Alleen op zoek naar God, mondt uit in een egoïstische spiritualiteit.
Op zoek gaan naar God heeft alleen maar betekenis als dat gepaard gaat met het je openstellen voor je naaste. En op zoek gaan naar je naaste kan alleen maar als je je er ook steeds weer bewust van bent dat je naaste misschien hele andere dingen wil dan jij denkt.
Zou je kunnen zeggen dat het geloof in God, waarvan we geen beeld mogen maken, ons bewaart voor alle mogelijke vormen van dogmatisme, en dat juist het beelden van elkaar en van God, en van onze ideale maatschappijvorm maken, de zonde bij uitstek is?
Waarvoor vergeving en verzoening nodig is? Alle beelden die wij zelf maken van wat dan ook moeten steeds weer sneuvelen om de werkelijkheid van de ander, van God, van de wereld waarin we leven, recht te doen.
Met een vriendelijke groet,
Pieter
Eens met Pieter; waarom die twee tegen elkaar uitspelen en niet het goede van beide zoeken, ipv het kind met het badwater weggooien?
Voor mij draait geloven idd om de hemel, de opstanding, de nieuwe aarde straks. Maar dat geeft mij de moed en kracht om nu en hier aan de slag te gaan voor het Koninkrijk (dat gekomen is, bezig is te komen en komen zal) en glimpen te zien van de hemel op aarde.
Lees 'Things Unseen' van Mark Buchanan eens! Geweldig boek over 'people so heavenly minded, that they are of earthy good'.
Als eerste punt wil ik opmerken dat de reactie van Pieter op zich mij erg universeel aan doet. Het komt op mij erg over van “niet te moeilijk doen we hebben allemaal ons eigen beeld van God en daar moeten we elkaar in respecteren” Erg postmodern en postevangelisch. Hij zegt dit niet met zoveel woorden maar dat is het ‘gevoel’ wat ik bij de reactie kreeg.
Dan stelt hij het aan het begin het volgende:
“Waarom spelen we het je richten op God en op het koninkrijk van God, op de mensen om je heen, zo tegen elkaar uit.”
Ik speel niets en niemand tegen elkaar uit. Ik geef simpelweg mijn mening op een uitspraak van iemand en uit mijn mening spreekt duidelijk dat ik het niet eens ben met Boele. Is dat niet meer toegestaan, is dat een schande? Ik val niemand aan en Boele is voor mij nog steeds een aardige internet meneer.
Ik ben het met Pieter eens dat het niet het één of het ander is maar de volgorde maakt m.i. wel degelijk uit. Wij moeten sociaal bewogen aan de gang en dat kunnen we niet uit onszelf maar alleen als wij de liefde van Jezus bezitten. Wij verkrijgen die door de Heilige Geest en die komt alleen tot ons als wij ons bekeren van onze zonden en ons vertrouwen in Jezus stellen. Zonder dat is alles gebakken lucht en kunnen we net zo goed bij een welzijnsclub aan de gang gaan.
“Op zoek gaan naar God heeft alleen maar betekenis als dat gepaard gaat met het je openstellen voor je naaste.” Dit doet erg panteïstisch aan. God is in alles en iedereen dus ook in je naaste. Ik snap dan ook het meningsverschil tussen Pieter en mijzelf een stuk beter als ik zo’n zin lees.
“Waarvoor vergeving en verzoening nodig is? Alle beelden die wij zelf maken van wat dan ook moeten steeds weer sneuvelen om de werkelijkheid van de ander, van God, van de wereld waarin we leven, recht te doen.”
Wat nu als het beeld van de werkelijkheid, het beeld van God, totaal tegenstrijdig is met het beeld wat de Bijbel van God geeft. Ik heb het dan niet over anders denkende Christenen maar over bijvoorbeeld de islamitische buurman of de buddhist op het werk. Zijn wij niet verplicht om die de waarheid te vertellen? Is het niet een uiterst vertoon van naastenliefde als wij die persoon vriendelijk doch dringend verzoeken zich te bekeren en het vertrouwen in Christus te stellen?
Nogmaals ik val niemand aan, speel niets tegen iets anders uit. Ik ben het gewoon niet eens met Pieter.
Een reactie plaatsen