‘Een hippe, jonge twitterende pastor die een ouderwets, naar inkt stinkend boek schrijft over twijfel…’ daarmee werd ik geïntroduceerd in het programma ‘Knevel en Van den Brink’. Ik leef tussen twitteren en twijfelen, dat mag duidelijk zijn. Maarten van Rossum twittert niet omdat hij zo tijd overhoudt om ‘nuttige dingen te doen’. Zijn oordeel over een ‘twijfelende dominee’ is wat milder: ‘Het lijkt me dat twijfel nooit kwaad kan, zeker niet in een zo wonderlijk systeem als het geloof…’, vertelt hij.
Hoe ik het heb ervaren en wat ik van het gesprek vond, zo willen velen weten.
Toen ik ’s ochtends in de auto onderweg was naar Amsterdam (waar ik Mobile Monday zou gaan bijwonen – daarover later meer) belde een redacteur van het programma mij om het gesprek voor te bereiden. Kritische en confronterende vragen stelde hij, zij het dat de toon welwillend en betrokken was. Hij meende dat ik vragen van deze strekking mocht verwachten in de live-show. Misschien wel een verontwaardigde uitroep van Tijs of Andries: ‘Maar wat geloof je dan nog wél? Ik bedankte hem hartelijk voor de waarschuwing en zei er helemaal klaar voor te zijn.
Het wordt avond en eenmaal in het EO-gebouw rol ik als vanzelf van het een in het ander. Bij de visagie breekt me even het zweet uit – is het de warmte, de spanning, de snelle energie die door het EOgebouw raast? De visagist dept geduldig de zweetdruppels en poedert mijn gezicht. Ze zegt me een tissue toe voor tijdens de uitzending – kan ik even ‘voorzichtig deppen’ als ik niet in beeld ben. Intussen voel ik de kritische vragen dichterbij komen.
Dan ontmoet ik de andere gasten. Een gul lachende Wouter Hamel, de altijd wat cynisch ogende Maarten van Rossum en een verrassend belangstellende oud-piloot, Benno Baksteen. ‘Je hebt je naam niet echt mee als je steeds moet opdraven bij uit de lucht vallende vliegtuigen’ denk ik nog als ik hem een hand geef – maar ik zeg het niet. Baksteen is verrast als mij hoort spreken over twijfelen en geloven. ‘Je kunt toch niet ‘een beetje’ geloven?’ vraagt hij oprecht verwonderd. Ik probeer hem uit te leggen dat dat afhangt van de betekenis die je aan het woord ‘geloven’ geeft, maar ik voel dat ik niet overtuigend ben. Ik herinner me angstig de waarschuwing voor kritische vragen en voel opnieuw zweet op mijn bepoederde gezicht.
Plotseling is daar de stroomverstelling. Andries komt ons handen schudden, Tijs vertelt de volgorde van de gesprekken. Mannen en vrouwen met koptelefoons rennen door elkaar heen. We hebben nog vijf minuten. Dan nog een minuut. Snel worden we aan tafel geschoven voor de uitzending van de vooraankondiging. Als kennelijk in de huiskamer het reclameblok voorbij komt worden onze microfoons nog eens gecontroleerd en de laatste poeder wordt uitgedeeld. Ik krijgt met een vriendelijke glimlach een tissue toegestopt. Het is warm aan tafel, maar de spanning verdwijnt. We zitten gewoon met z’n zessen aan grote tafel, de honderdduizenden huiskamers zijn ver weg… ‘kom maar op met die kritische vragen’, denk ik vol goede moed!
Morgen deel 2 van ‘leven tussen twitteren en twijfelen’
Boele P. Ytsma
zoekendgeloven.nl
Hoe ik het heb ervaren en wat ik van het gesprek vond, zo willen velen weten.
Toen ik ’s ochtends in de auto onderweg was naar Amsterdam (waar ik Mobile Monday zou gaan bijwonen – daarover later meer) belde een redacteur van het programma mij om het gesprek voor te bereiden. Kritische en confronterende vragen stelde hij, zij het dat de toon welwillend en betrokken was. Hij meende dat ik vragen van deze strekking mocht verwachten in de live-show. Misschien wel een verontwaardigde uitroep van Tijs of Andries: ‘Maar wat geloof je dan nog wél? Ik bedankte hem hartelijk voor de waarschuwing en zei er helemaal klaar voor te zijn.
Het wordt avond en eenmaal in het EO-gebouw rol ik als vanzelf van het een in het ander. Bij de visagie breekt me even het zweet uit – is het de warmte, de spanning, de snelle energie die door het EOgebouw raast? De visagist dept geduldig de zweetdruppels en poedert mijn gezicht. Ze zegt me een tissue toe voor tijdens de uitzending – kan ik even ‘voorzichtig deppen’ als ik niet in beeld ben. Intussen voel ik de kritische vragen dichterbij komen.
Dan ontmoet ik de andere gasten. Een gul lachende Wouter Hamel, de altijd wat cynisch ogende Maarten van Rossum en een verrassend belangstellende oud-piloot, Benno Baksteen. ‘Je hebt je naam niet echt mee als je steeds moet opdraven bij uit de lucht vallende vliegtuigen’ denk ik nog als ik hem een hand geef – maar ik zeg het niet. Baksteen is verrast als mij hoort spreken over twijfelen en geloven. ‘Je kunt toch niet ‘een beetje’ geloven?’ vraagt hij oprecht verwonderd. Ik probeer hem uit te leggen dat dat afhangt van de betekenis die je aan het woord ‘geloven’ geeft, maar ik voel dat ik niet overtuigend ben. Ik herinner me angstig de waarschuwing voor kritische vragen en voel opnieuw zweet op mijn bepoederde gezicht.
Plotseling is daar de stroomverstelling. Andries komt ons handen schudden, Tijs vertelt de volgorde van de gesprekken. Mannen en vrouwen met koptelefoons rennen door elkaar heen. We hebben nog vijf minuten. Dan nog een minuut. Snel worden we aan tafel geschoven voor de uitzending van de vooraankondiging. Als kennelijk in de huiskamer het reclameblok voorbij komt worden onze microfoons nog eens gecontroleerd en de laatste poeder wordt uitgedeeld. Ik krijgt met een vriendelijke glimlach een tissue toegestopt. Het is warm aan tafel, maar de spanning verdwijnt. We zitten gewoon met z’n zessen aan grote tafel, de honderdduizenden huiskamers zijn ver weg… ‘kom maar op met die kritische vragen’, denk ik vol goede moed!
Morgen deel 2 van ‘leven tussen twitteren en twijfelen’
Boele P. Ytsma
zoekendgeloven.nl
1 reactie(s) (klik hier om te reageren!):
Leuk om te weten hoe het een beetje achter de schermen aan toe gaat voor een programma. Benieuwd naar deel 2...al heb ik de uitzending gezien :-)
Een reactie plaatsen